Quatrains

هر ساعتم اندرون بجوشد خون را وآگاهی نیست مردمِ بیرون را الا مگر آن‌ که روی لیلی دیده‌ست داند که چه درد می‌کشد مجنون را

عشاق به درگهت اسیرند بیا بدخویی تو بر تو نگیرند بیا هر جور و جفا که کرده‌ای معذوری زآن پیش که عذرت نپذیرند بیا

ای چشم تو مست خواب و سرمست شراب! صاحب‌نظران تشنه و وصل تو سراب مانند تو آدمی در آباد و خراب باشد که در آیینه، توان دید و در آب

چون دل ز هوای دوست نتوان پرداخت درمانش تحمل است و سر پیش انداخت یا ترک گل لعل همی باید گفت یا با الم خار همی باید ساخت

دل می‌رود و دیده نمی‌شاید دوخت چون زهد نباشد نتوان زرق فروخت پروانهٔ مستمند را شمع نسوخت آن سوخت که شمع را چنین می‌افروخت

روزی گفتی «شبی کنم دلشادت وز بند غمان خود کنم آزادت» دیدی که از آن روز چه شب‌ها بگذشت وز گفتهٔ خود هیچ نیامد یادت؟

صد بار بگفتم به غلامان درت تا آینه دیگر نگذارند برت ترسم که ببینی رخ همچون قمرت کس باز نیاید دگر اندر نظرت

آن یار که عهدِ دوستاری بشکست می‌رفت و منش گرفته دامان در دست می‌گفت «دگر باره به خوابم بینی» پنداشت که بعد از آن مرا خوابی هست

شب‌ها گذرد که دیده نتوانم بست مردم همه از خواب و من از فکر تو مست باشد که به دست خویش خونم ریزی تا جان بدهم دامن مقصود به دست

هشیار سری بوَد ز سودای تو مست خوش آن که ز روی تو دلش رفت ز دست بی‌‌تو همه هیچ نیست در ملک وجود ور هیچ نباشد، چو تو هستی، همه هست

گر زحمت مردمان این کوی از ماست یا جرم ترش بودن آن روی از ماست فردا متغیر شود آن روی چو شیر ما نیز برون شویم چون موی از ماست

وه وه که قیامت‌ست این قامت راست با سرو نباشد این لطافت که تو راست شاید که تو دیگر به زیارت نروی تا مرده نگوید که «قیامت برخاست»

سرو از قدت اندازهٔ بالا بُردست بحر از دهنت لؤلؤ لالا بُردست هر جا که بنفشه‌ای ببینم گویم «مویی ز سرت باد به صحرا بُردست»

امشب که حضور یار جان افروزست بختم به خلاف دشمنان پیروزست گو «شمع بمیر و مه فرو شو» که مرا آن شب که تو در کنار باشی روزست

آن شب که تو در کنار مایی روزست و آن روز که با تو می‌رود نوروزست دی رفت و به انتظار فردا منشین دریاب که حاصل حیات امروزست

گویند هوای فصل آزار خوش‌ست بوی گل و بانگ مرغ گلزار خوش‌ست ابریشم زیر و نالهٔ زار خوشست ای بی‌خبران! این همه با یار خوش‌ست

خیزم بروم چو صبر نامحتمل‌ست جان در قدمش کنم که آرامِ دل‌ست و اقرار کنم برابر دشمن و دوست «کآن کس که مرا بکشت از من بحل‌ست»

آن ماه که گفتی ملک رحمانست این بار اگرش نگه کنی شیطانست رویی که چو آتش به زمستان خوش بود امروز چو پوستین به تابستانست

آن سست وفا که یار دل‌سخت من است شمع دگران و آتشِ رخت من است ای با همه کس به صلح و با ما به خلاف جرم از تو نباشد گنه از بخت من است

از بس که بیازرد دل دشمن و دوست گویی به گناه مسخ کردندش پوست وقتی غم او بر همه دلها بودی اکنون همه غمهای جهان بر دل اوست

ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوست هرچ آن به سر آیدم ز دست تو نکوست ای مرغ سحر تو صبح برخاسته‌ای ما خود همه شب نخفته‌ایم از غم دوست

چون حال بدم در نظر دوست نکوست دشمن ز جفا گو ز تنم برکن پوست چون دشمن بی‌رحم فرستادهٔ اوست بدعهدم اگر ندارم این دشمن دوست

غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست وآن را که غم تو کُشت، فاضل‌تر ازوست فردای قیامت این بدان کی ماند کآن کشتهٔ دشمن‌ست و آن کشتهٔ دوست؟

گر دل به کسی دهند باری به تو دوست کت خوی خوش و بوی خوش و روی نکوست از هر که وجود صبر بتوانم کرد الا ز وجودت که وجودم همه اوست

گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوست یا مغز برآیدم چو بادام از پوست غیرت نگذاردم که نالم به کسی تا خلق ندانند که منظور من اوست