رباعی شمارهٔ ۲۳

غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست وآن را که غم تو کُشت، فاضل‌تر ازوست

فردای قیامت این بدان کی ماند کآن کشتهٔ دشمن‌ست و آن کشتهٔ دوست؟