رباعی شمارهٔ ۱۰

هشیار سری بوَد ز سودای تو مست خوش آن که ز روی تو دلش رفت ز دست

بی‌‌تو همه هیچ نیست در ملک وجود ور هیچ نباشد، چو تو هستی، همه هست