رباعی شمارهٔ ۵

دل می‌رود و دیده نمی‌شاید دوخت چون زهد نباشد نتوان زرق فروخت

پروانهٔ مستمند را شمع نسوخت آن سوخت که شمع را چنین می‌افروخت