رباعی شمارهٔ ۱۷

خیزم بروم چو صبر نامحتمل‌ست جان در قدمش کنم که آرامِ دل‌ست

و اقرار کنم برابر دشمن و دوست «کآن کس که مرا بکشت از من بحل‌ست»