Ribaldries

مَرکب از بهر راحتی باشد بنده از اسب خویش در رنج است ‌گوشت قطعاً بر استخوانش نیست ‌راست مانند اسب شطرنج است

گیسوی عنبرینهٔ گردن تمام بود دلبند مُشک‌بوی چه محتاج لادن است؟ ‌امشب نه وقتِ بوی نگار است و رنگ عشق ‌هنگام عیش و خنده و بازی و گادَن است ‌بر نِه حکایتِ سرِ دَورانِ روزگار ‌ای ماه مهربان! که گهِ برنهادن است ‌آخر زکوة رَیعِ جوانی نمی‌دهی؟ ‌درویش مستحق! تو را وقتِ دادن است ‌ای فتنهٔ زمانه! دَمی پیش ما بخفت ‌وی کیرِ خفته! وقتِ به پا ایستادن است

آن‌که سَروَش به قَدّ و بالا نیست با همه راست است و با ما نیست ‌جامه‌دانِ فَراخ و سیمینَش ‌همه را جای هَست، ما را نیست ‌بوالعَجَب طاعَتی که مَن دارَم ‌که نَصیبَم ز خوان یَغما نیست ‌بَختِ ماهیِّ مَن چنان شور است ‌که به‌جز حَسرَتَش به دَریا نیست ‌اِی به زیبائی از جَهان مُمتاز ‌بی‌وَفائی مَکُن، که زیبا نیست ‌گَر تو از دوستان شَکیبائی ‌دوستان را دِلِ شَکیبا نیست ‌بی تو بَر مَن شَبی نمی‌گُذَرَد ‌که عَمودَم چو سَنگِ خارا نیست ‌ای که هم‌سنگِ دوغ در کونت ‌آب دَر مَشکِ هیچ سقّا نیست بَر سَرِ بوق ما چِرا نَرَوی؟ ‌مَگَرَت خاطِرِ تَماشا نیست؟ ‌چه گُنَه کرده‌ام نِگارینا ‌که تو را بَرگِ صُحبَتِ ما نیست؟ ‌بوسه‌ای بَرگِرِفتَن از دَهَنَت ‌حَسرَتَم دَر لَب است و یارا نیست ‌به جماعیم دَستگیری کُن ‌که مرا بیش از این تَمَنّا نیست

ز چشم مست تو امّید خواب می‌بینم تو خوش بخفت‌ که ما را قرار خفتن نیست ‌به دیدن از تو قناعت نمی‌توانم‌کرد ‌حکایتی دگرم هست و جای گفتن نیست

زر به اَمرَد کسی دهد به‌گزاف که نداند طریقتِ زردشت ‌هر کجا سرو‌قامتی بینی ‌چشم در روی کن، خَیو در مشت ‌چون نه کونش دری ّ و نه شلوار ‌بی‌گناهت کسی نخواهد کشت ‌ور جماع آرزوت می‌‌باشد ‌تا به خاتم فروکنی انگشت ‌حاصل آن بیش نیست آخر کار ‌که شود با تو نرم کنگ و درشت ‌گر تأمل کنی، بدان مانَد ‌که خری را خری رَوَد در پشت

دی مردکی آبِ پشت می‌‌ریخت به دشت می‌‌گفت و از این حدیث می ‌درنگذشت ‌باری چو گناهکار می‌‌باید بود ‌هم در کفِ پاک بِه که در کونِ پَلَشت

تَتَری گر کُشد مُخَنَّث را تَتَری را دگر نباید کُشت ‌چند باشد چو جِسرِ بغدادش ‌آب در زیر و آدمی در پشت؟

قَلتبان تا به یاد دارد جفت خیر در حقّ او تواند گفت

مردکی را که زن طلاق افتاد شوهری دیگر اتفاق افتاد ‌دست آن بر سر از جفای زنش ‌کیر این در میان طاق افتاد

آن شیفته را چو باد در بوق افتاد آن گنبد سیم‌رنگ بر باد بداد ‌از بهر مناره بادیه وقف بکرد ‌همسایهٔ بد خدای کس را ندهاد

آن عهد به یاد داری و دولت و داد کز عاشق بیچاره نمی‌‌کردی یاد؟ ‌آنگه بگریختی که کس چون تو نبود ‌و امروز بیامدی که کس چون تو مباد

گفتم که بیا پیش من ای حور‌نژاد گفتا که بیار تا چه‌ام‌ خواهی داد ‌گفتم که دعا کند به تو مادر من ‌گفتا به دعای مادرم خواهی گاد؟

ترسم که بنفشه آب سیبت ببرد بازار جمال دلفریبت ببرد ‌بر حاشیهٔ دفتر حسن آن خط زشت ‌منویس، که رونق کتیبت ببرد

طبّ جالینوس باشد کیر در کون تو برد طبع صفراوی بود، لیمو در آن باید فشرد

از می طرب افزاید و مردی خیزد وز طبع گیا خشکی و سردی خیزد ‌در بادهٔ سرخ پیچ و در کون سفید ‌کز خوردن سبز روی زردی خیزد

هر کس که به بارگاه سامی نرسد از بخت سیاه و بد کلامی نرسد ‌همگر که به عمر خود نکردست نماز ‌شک نیست که همگر به امامی نرسد

دیوار چه حاجت که مُنقَّش باشد یا عود و شکر بر سر آتش باشد؟ ‌دانی که به عیش ما چه در می‌‌باید؟ ‌این مطرب اگر نمی‌‌زند خوش باشد

زر به خر کنده‌ای نباید داد که مزاجش نه معتدل باشد ‌دوستی تا به خایه نیک بود ‌ورنه تیمار و درد دل باشد

ندیدم اَمرد سی ساله چون تو در عالم عجوبه‌ای چنین، آخرالزّمان باشد ‌اگر دو دست تو یک هفته در قَفا بندند ‌به هفتهٔ دگرت ریش تا میان باشد

دوش گفتم ز عشق توبه کنم که گَه ِ رفتن از جهان آمد ‌توبه کردم ازین سخن، که مرا ‌یاد آن یار دل‌ستان آمد ‌بر زبان نام کون او بردم ‌کیر را آب بر دهان آمد

حریف عمر به سر برده در فسق و فجور به وقت مرگ پشیمان همی خورد سوگند ‌که توبه کردم و دیگر گنه نخواهم کرد ‌تو خود دگر نتوانی، به‌ ریش‌خویش مخند

بر این اَلحان داوودی عجب نیست که مرغان در هوا حیران بمانند ‌تو آمرزیده‌ای، واللّه اعلم ‌که اقلیمی به خیرت هم‌زبانند

چون دید که پیریم سپیدی بفزود برگشت و ارادتی زیادت ننمود ‌گفتم که اگر سپید شد مویم زود ‌شکر است، که دل همان‌ سیاه است که‌ بود

خلق از تو به رنجند و خدا ناخشنود لعنت به تو می‌بارد و بر گَبر و جهود ‌سر زخم نگوید که چرا می‌زائید ‌آن خایه که نُه مَه به تو آبستن بود

این ریش تو سخت دیر بر می‌‌آید موی زَنَخَت به زیر بر می‌آید ‌با این همه، چون کون تو می‌آرم یاد ‌آبم به دهان کیر بر می‌آید