رباعیات

خصم که ز پس نیزه خورد روز وغا اندیشۀ خصمان چنان نیست مرا خود در قران که جای خوفست ورجا نه« لاتخفست» پیش خصمان بغا؟

گه زلف بنفشه برکند باد صبا گه ساغر لاله بشکند باد صبا گه لرزه بر آب افگند باد صبا و آنگه چه دم لطف زند باد صبا

جایی که در بقا فرازست آنجا رمح تو ز لاف سرفرازست آنجا و آنجا که جواب مشکلی باید داد شمشیر ترا زبان درازست آنجا

جایی که نشان بی نشانست آنجا انگشت خیال بر دهانست آنجا از غمزه خدنگ در کمانست آنجا زنهار مرو که بیم جانست آنجا

در دست منت همیشه دامن بادا وانجا که تو را پای سر من بادا برگم نبود کسی تو را دارد دوست ای دوست همه جهانْت دشمن بادا‌!

شمعم که زمن هست اثر غم پیدا شد سوز دلم زچشم پر نم پیدا زآن نیست مرا سوز زماتم پیدا کم گریه و خنده نیست از هم پیدا

گر بگشایم ز غصّه امشب لب را بر چرخ بسوزم از نفس کوکب را ای صبح بیا تو نیز جانی می کن باشد که بهم روز کنیم این شب را

روز آمد و بردوختم از دم لب را پرداخته کردم از روان قالب را اکنون که مرا زنده همی دارد شب شاید که چو شمع زنده دارم شب را

بی یار، کسی که یار نداشت ترا و آسوده دلی که خیره بگذاشت ترا از بی آبی بساغر می مانی کافتادۀ تست هرکه برداشت ترا

شادی خوانم بنام غمهای ترا دادم لقب انصاف ستمهای ترا رفتی تو و برمن دگری بگزیدی الحق چه توان گفت کرمهای ترا؟

چون دید صبا میان بستان گل را وز بی شرمی پیش تو خندان گل را در حال در آویخت بپایش ز درخت پس کرد ز خار تیر باران گل را

عید آمد و درد برقرارست مرا وآن غم که یکی بود هزارست مرا چون عید ز روی آن نگارست مرا با عید دگر کسان چه کارست مرا؟

زابشخور وصل بهره اشکست مرا گلگونۀ رنگ چهره اشکست مرا چون چرخ ز خورشید و ستاره شب و روز چشمی و هزار قطره اشکست مرا

در تن غم تو بجای جانست مرا سودای تو مغز استخوانست مرا از عشق فرا گذشت این کار ار هیچ چیزیست ورای عشق آنست مرا

نه یاری ازین دلگسلی هست مرا نه جز غم عشق حاصلی هست مرا وآنگه گویی مرا که دل خوش می دار خاموش، کدام دل؟ دلی هست مرا؟

زلف تو چنان بباد بر داد مرا کآورد ز خویشتن بفریاد مرا چندان ز سر زلف تو افتاد مرا کز وصل رخ تو نیست خود یادمرا

کرد این طمع خام تبه نام مرا بیهوده بباد داد ایام مرا قدری هیزم از تو طمع می دارم تا پخته کند این طمع خام مرا

دل بر تو نهم رغم بد اندیشان را وز تو نبرم ستیزۀ ایشان را ور من بمثل بمیرم اندر غم تو عشق تو بمیراث دهم خویشان را

آنها که فلک وفا نداد ایشان را وصل من و تو بد اوفتاد ایشانرا خواهند مرا ز خدمتت باز برند یا رب که زبان بریده باد ایشانرا

تیغ تو که بنده می‌کند شاهان را آورد بسی به راه گمراهان را در دست تو یک قطرۀ آبست و لیک آبیست ز سر گذشته بدخواهان را

ساقت که بآرزو پرستند او را همچون دل من چرا بخستند او را زخمی که حوالت گه او بود دلم دردا گه برشته بر تو بستند او را

دردیست اجل که نیست درمان او را بر شاه و وزیر هست فرمان او را شاهی که بحکم دوش کرمان می خورد امروز همی خورند کرمان او را

هر کو بشناخت مستی و پستی را بفروخت بیک جرعۀ می هستی را مانندۀ نرگس آنکه صاحب نظرست بر دیدۀ خود جای کند مستی را

می آمد و می رفت پیاله بر ما تا خون بنماند در رگ و ساغر ما چون چشم خروه بس که شد در سرما چون تاج خروه لعل شد افسرما

گرچه خوش نیست حالت ناخوش ما درد سر ماست این دل سرکش ما با اتش غم چو شمع، دل خوش کردیم کآبیست ز سر گذشته این آتش ما