Fragments

گر برون از هردو عالم گوشه‌ای پیدا کنم می‌روم تا عزلتی از مردم دنیا کنم دیده بی‌اشک را چون چشم عینک نور نیست شمع‌سان می‌خواستم چشم تری پیدا کنم بزم عیش از یک دگر پاشید چون اوراق گل تا درین گلشن دل چون غنچه رفتم واکنم

ایا ستوده خصالی که چرخ گاه عطا هزار چشم به دست تو دوخت از اختر رواست کز پی بزم تو بی طلب ریزی زنافه مشگ وز نی شکر از صدف گوهر شود چو عارضت افروخته ز آتش خشم زتاب چهره تو آب می شود آذر برآید از دل خورشید خاوری تکبیر شوی سوار چو بر رخش آسمان پیکر همیشه تا که گهر راست رشته شیرازه مدام تا زگهر هست زینت افسر بود چو رشته عدوی تو در نظر بی قدر محب جاه تو باشد عزیز چون گوهر سپهر منزلتا صاحبا بود هر چند دلم فگار زبیداد چرخ دون پرور چرا شکایت خود پیش روزگار برم که آشنا نبود رحم با دل کافر چو در پناه تو باشم ز حادثات چه غم چو شمع پرده نشین شد چه باکش از صرصر زمان پیش که دست طلب بوام گرفت به رنگ غنچه زباغ سخات مشتی زر اگر طلب ننمائی زمن چه بهتر از آن وگرنه صبر کنی تا مواجب دیگر

روشن چراغ عشق زداغ دل منست پروانه را سرشت ز آب و گل منست آزاده را به کار گشا احتیاج نیست مانند سرو و عقده دل حاصل منست

دیده ام گر تشنه دیدار باشد دور نیست تربیت او را چو گوهر جز در آب شور نیست عارفان را لحظه‌ای در بحر هستی چون حباب خانه دل در هوای عشق او معمور نیست

تو میر کاروانی و ماخسته رهروان غافل زرهروران مشو ای میر کاروان در محفلی که چهره فروزی به گرد تو چون هاله گرد ماه نشینند نیکوان

عیب مکن جان من گرمی بازار نیست بنده شایسته‌ام، خواجه خریدار نیست باکه توان گفت این کز ستم او مرا شکوه بسیار هست قوت گفتار نیست

در جهان از داوری هرگز نیاید داوری کو روا دارد ستم بر محرمان لشکری نقد فرصت چون ز دستم رفت گشتم دیده‌ور دادم از کف چون گهر را کرد بختم گوهری

بس که ساغر چشم مخمورش ز خون دل گرفت رنگ خون مژگان او چون خنجر قاتل گرفت خوشدلی در طالع من نیست گویا روزگار در سرشتم آب از چشم تری در گل گرفت

گرچه ما را دسترس بر دامن آن ماه نیست شکرلله از گریبان دست ما کوتاه نیست می‌کند دلجویی احباب ما را بی‌حضور وقت آن کس خوش که از حالش کسی آگاه نیست

گر فلک سازد جدا از آن گوهر یکتا مرا چون صدف گردد کف افسوس سرتاپا مرا ترسم آن آتش که از عشق تو سوزد بر سرم رفته‌رفته افکند مانند شمع از پا مرا

عمریست دلم از غم دوران گله دارد آئینه ام از نقش پریشان گله دارد ناموس کند شکوه بسی از من رسوا زآلودگی ام پاکی دامان گله دارد

ندهی گوش خود به فریادم یا به گوشَت نمی‌رسد دادم تو چو لیلی و من چو مجنونم تو چو شیرین و من چو فرهادم

می‌رود از خویش دل چون دیده حیران می‌شود ای خوش آن عاشق که محو روی جانان می‌شود دور از انصافست از بهر دعا برداشتن آشنا دستی که با چاک گریبان می‌شود