شمارهٔ ۶

از هجر بت یگانه ما خون می چکد از ترانه ما

بر خاست ز آسیای افلاک افغان زشکست دانه ما

افتاده زمین خراب و بیخود از ناله عاشقانه ما

در بحر وجود همچو گوهر با خود بود آب و دانه ما

وارسته ز خود شدیم و گردید اوج فلک آشیانه ما

صد طعنه زند به لاله و گل خار و خس آشیانه ما

از دولت عشق پادشاهیم غم لشکر و دل خزانه ما

خارای غم و حریر محنت فرشست در آستانه ما

بر خویش طبیب پیچد افلاک از خنده بی‌خودانه ما