شمارهٔ ۲۲

عشقم آتش زد و از وی اثری پیدا نیست وه ازین آتش پنهان شرری پیدا نیست

به خدنگم چو زدی سینهٔ گرمم مشکاف که ز پیکان تو در دل اثری پیدا نیست

شمع آخر شد و پروانه ز پرواز نشست چه کنم آه شبم را سحری پیدا نیست

بخت بدبین که اسیریم به کاخی که در او رخنه‌ای نیست هویدا و دری پیدا نیست

همه عشاق ز خونین‌جگرانند و چو من زآن همه عاشق خونین‌جگری پیدا نیست

رحمتی کن تو درین بادیه ای ابر عطا به زلال تو ز من تشنه‌تری پیدا نیست

زورق افکندم و امید سلامت دارم در محیطی که ز ساحل اثری پیدا نیست

تو چو خورشید جهان‌تابی و در کشور حسن جلوه کن جلوه که چون تو دگری پیدا نیست

گشته سرگرم طواف حرم، آتش‌نفسی که ز مرغان حرم بال و پری پیدا نیست

بس گهر ریخته در مخزن اندیشه ولی چون خیال تو گرامی گهری پیدا نیست

هر کسی کشت نهالی و بری داد طبیب کشتهٔ ماست که او را ثمری پیدا نیست