شمارهٔ ۱۲

افزوده غمی چون بغم دیگرم امشب زنهار مگیرید ز کف ساغرم امشب

بر خرمن من دوش زدی آتش و رفتی بودت گذری کاش بخاکسترم امشب

گویند به تسکین من افسانه و ترسم بیرون رود اندیشه او از سرم امشب

آن به که طبیبم نکشد رنج مداوا بهبودی خود نیست دگر باورم امشب