Number 4

GhazalLiterary Return
English

Number 4

When I try to make friends even with the dogs at her door, my rival, out of envy, plants talk of separation between us. That careless flirt is leaving the garden, and I'm afraid she will renew her vow of faithlessness with some fresh flower. It isn't mercy that brings her to my side; she comes because she wants me weeping when she speaks the word goodbye. If for one night that moon-faced one lights up my gathering, the sun itself would come begging brightness from my lamp. May the one trapped in your snare, who longs to break free, never come to know the strange delight of captivity. Doctor, you expect human kindness from people; what is this, that you seek the ways of friendship from total strangers?
Explanation: The dogs at the beloved's door are a classic image of devotion to anything near the beloved. 'Moon-faced' signifies radiant beauty.

Original · Persian

شمارهٔ ۴

چو خواهم با سگانش گرم سازم آشنائی را رقیب از رشگ آرد در میان حرف جدائی را
ز گلشن می رود آن شوخ بی پروا و می ترسم که با گل تازه سازد باز عهد بی وفائی را
نه از رحمست اگر آید بسر وقتم، که می خواهد شوم گریان چو آرد بر زبان حرف جدائی را
شبی آن ماه طلعت گر شود محفل فروز من کند در یوزه خورشید از چراغم روشنائی را
مبادا یابد از ذوق اسیری آگهی هرگز گرفتاری که از دام تو می خواهد رهائی را
طبیب از خلق رسم مردمی خواهی چه حالست این که از بیگانگان خواهی طریق آشنائی را