شمارهٔ ۱۴

مرا گویند با دشمن برآویز گرت چالاکی و مردانگی هست

کسی بیهوده خون خویشتن ریخت؟ کند هرگز چنین دیوانگی مست؟

تو زر بر کف نمی‌یاری نهادن سپاهی چون نهد سر بر کف دست؟