غزل شمارهٔ ۷

مقصود عاشقان دو عالم لقای توست مطلوب طالبان به حقیقت رضای توست

هر جا که شهریاری و سلطان و سروریست محکوم حکم و حلقه به گوش گدای توست

بودم بر آن که عشق تو پنهان کنم ولیک شهری تمام غلغله و ماجرای توست

هر جا که پادشاهی و صدری و سروریست موقوف آستان در کبریای توست

قومی هوای نعمت دنیا همی پزند قومی هوای عقبی و ما را هوای توست

هر جا سریست خستهٔ شمشیر عشق تو هر جا دلیست بستهٔ مهر و هوای توست

کس را بقای دائم و عهد قدیم نیست جاوید پادشاهی و دائم بقای توست

گر می‌کشی به لطف وگر می‌کشی به قهر ما راضییم هرچه بود رای رای توست

امید هر کسی به نیازی و حاجتی است امید ما به رحمت بی‌منتهای توست

هر کس امیدوار به اعمال خویشتن سعدی امیدوار به لطف و عطای توست