غزل شمارهٔ ۱۴

از جان برون نیامده جانانت آرزوست زنار نابریده و ایمانت آرزوست

بر درگهی که نوبت ارنی همی زنند موری نه‌ای و ملک سلیمانت آرزوست

موری نه‌ای و خدمت موری نکرده‌ای وآنگاه صف صفهٔ مردانت آرزوست

فرعون‌وار لاف اناالحق همی زنی وآنگاه قرب موسی عمرانت آرزوست

چون کودکان که دامن خود اسب کرده‌اند دامن سوار کرده و میدانت آرزوست

انصاف راه خود ز سر صدق داده‌ای بر درد نارسیده و درمانت آرزوست

بر خوان عنکبوت که بریان مگس بود شهپر جبرئیل، مگس‌رانت آرزوست

هر روز از برای سگ نفس بوسعید یک کاسه شوربا و دو تا نانت آرزوست

سعدی در این جهان که تویی ذره‌وار باش گر دل به نزد حضرت سلطانت آرزوست