غزل شمارهٔ ۱

ثنا و حمد بی‌پایان خدا را که صنعش در وجود آورد ما را

الها، قادرا، پروردگارا کریما، منعما، آمرزگارا

چه باشد پادشاهِ پادشاهان اگر رحمت کنی مشتی گدا را؟

خداوندا تو ایمان و شهادت عطا دادی به فضل خویش ما را

وز انعامت همیدون چشم داریم که دیگر باز نستانی عطا را

از احسان خداوندی عجب نیست اگر خط در کشی جرم و خطا را

خداوندا بدان تشریف عزت که دادی انبیا و اولیا را

بدان مردانِ میدانِ عبادت که بشکستند شیطان و هوا را

به حق پارسایان کز در خویش نیندازی من ناپارسا را

مسلمانان ز صدق آمین بگویید که آمین تقویت باشد دعا را

خدایا هیچ درمانی و دفعی ندانستیم شیطان و قضا را

چو از بی‌دولتی دور اوفتادیم به نزدیکان حضرت بخش ما را

خدایا گر تو سعدی را برانی شفیع آرد روان مصطفی را

محمد سید سادات عالم چراغ و چشم جمله انبیا را