حکایت شمارهٔ ۱۶

یکی از عرب در بیابانی از غایتِ تشنگی می‌گفت:

یا لَیْتَ قَبْلَ مَنِیَّتي یَوْماً أَفُوزُ بِمُنْیَتي نَهْراً تُلاطِمُ رُکْبَتي وَ أَظَلُّ أَمْلَأُ قِرْبَتي