حکایت شمارهٔ ۱۰

یکی پرسید از آن گم‌کرده‌فرزند که ای روشن‌گُهر پیرِ خردمند

ز مصرش بویِ پیراهن شنیدی چرا در چاهِ کَنْعانش ندیدی؟!

بگفت: احوالِ ما برقِ جهان است دمی پیدا و دیگر دم نهان است

گهی بر طارَمِ اعلیٰ نشینیم گهی بر پشتِ پایِ خود نبینیم

اگر درویش در حالی بماندی سرِ دست از دو عالم برفشاندی