غزل شمارهٔ ۲۰

لاابالی چه کند دفتر دانایی را؟ طاقتِ وعظ نباشد سر سودایی را

آب را قول تو با آتش اگر جمع کند نتواند که کند عشق و شکیبایی را

دیده را فایده آن است که دلبر بیند ور نبیند چه بود فایده بینایی را؟

عاشقان را چه غم از سرزنش دشمن و دوست؟ یا غم دوست خورد یا غم رسوایی را

همه دانند که من سبزهٔ خط دارم دوست نه چو دیگر حَیَوان سبزهٔ صحرایی را

من همان روز دل و صبر به یغما دادم که مقید شدم آن دلبر یغمایی را

سرو بگذار که قدی و قیامی دارد گو ببین آمدن و رفتن رعنایی را

گر برانی نرود ور برود باز آید ناگزیر است مگس، دکهٔ حلوایی را

بر حدیث من و حسن تو نیفزاید کس حد همین است سخندانی و زیبایی را

سعدیا نوبتی امشب دهل صبح نکوفت یا مگر روز نباشد شب تنهایی را