بخش ۲۲ - حکایت حاتم طائی

ز بنگاه حاتم یکی پیرمرد طلب ده درم سنگ فانید کرد

ز راوی چنان یاد دارم خبر که پیشش فرستاد تَنگی شکر

زن از خیمه گفت این چه تدبیر بود؟ همان ده درم حاجت پیر بود

شنید این سخن نامبردار طی بخندید و گفت ای دلارام حی

گر او در خور حاجت خویش خواست جوانمردی آل حاتم کجاست؟

چو حاتم به آزادمردی دگر ز دوران گیتی نیامد مگر

ابوبکر سعد آن که دست نوال نهد همّتش بر دهان سؤال

رعیت‌پناها‌! دلت شاد باد‌! به سعی‌ات مسلمانی آباد باد‌!

سرافرازد این خاک فرخنده بوم ز عدلت بر اقلیم یونان و روم

چو حاتم، اگر نیستی کام وی نبردی کس اندر جهان نام طی

ثنا ماند از آن نامور در کتاب تو را هم ثنا ماند و هم ثواب

که حاتم بدان نام و آوازه خواست تو را سعی و جهد از برای خداست

تکلّف بر مرد درویش نیست وصیت همین یک سخن بیش نیست

که چندان که جهدت بود خیر کن ز تو خیر ماند‌، ز سعدی سخن