بخش ۵ - حکایت در شناختن دوست و دشمن را

شنیدم که دارای فرخ تبار ز لشکر جدا ماند روز شکار

دوان آمدش گله‌بانی به پیش به دل گفت دارای فرخنده کیش

مگر دشمن است این که آمد به جنگ ز دورش بدوزم به تیر خدنگ

کمان کیانی به زه راست کرد به یک دم وجودش عدم خواست کرد

بگفت ای خداوند ایران و تور که چشم بد از روزگار تو دور

من آنم که اسبان شه پرورم به خدمت بدین مرغزار اندرم

ملک را دل رفته آمد به جای بخندید و گفت: ای نکوهیده رای

تو را یاوری کرد فرخ سروش وگر نه زه آورده بودم به گوش

نگهبان مرعی بخندید و گفت: نصیحت ز منعم نباید نهفت

نه تدبیر محمود و رای نکوست که دشمن نداند شهنشه ز دوست

چنان است در مهتری شرط زیست که هر کهتری را بدانی که کیست

مرا بارها در حضر دیده‌ای ز خیل و چراگاه پرسیده‌ای

کنونت به مهر آمدم پیشباز نمی‌دانیم از بداندیش باز

توانم من، ای نامور شهریار که اسبی برون آرم از صد هزار

مرا گله‌بانی به عقل است و رای تو هم گلهٔ خویش باری، بپای

در آن تخت و ملک از خلل غم بود که تدبیر شاه از شبان کم بود