بخش ۲۱ - حکایت حجاج یوسف

حکایت کنند از یکی نیکمرد که اکرام حجاج یوسف نکرد

به سرهنگ دیوان نگه کرد تیز که نطعش بیانداز و خونش بریز

چو حجت نماند جفا جوی را به پرخاش در هم کشد روی را

بخندید و بگریست مرد خدای عجب داشت سنگین‌دلِ تیره‌رای

چو دیدش که خندید و دیگر گریست بپرسید کاین خنده و گریه چیست؟

بگفتا همی گریم از روزگار که طفلان بیچاره دارم چهار

همی خندم از لطف یزدان پاک که مظلوم رفتم نه ظالم به خاک

پسر گفتش: ای نامور شهریار یکی دست از این مرد صوفی بدار

که خلقی بر او روی دارند و پشت نه رای است خلقی به یک بار کشت

بزرگی و عفو و کرم پیشه کن ز خردان اطفالش اندیشه کن

شنیدم که نشنید و خونش بریخت ز فرمان داور که داند گریخت؟

بزرگی در آن فکرت آن شب بخفت به خواب اندرش دید و پرسید و گفت:

دمی بیش بر من سیاست نراند عقوبت بر او تا قیامت بماند

نخفته‌ست مظلوم از آهش بترس ز دود دل صبحگاهش بترس

نترسی که پاک اندرونی شبی بر آرد ز سوز جگر یا ربی؟

نه ابلیس بد کرد و نیکی ندید؟ بر پاک ناید ز تخم پلید