غزل شمارهٔ ۲۲

جانا بیا که بی تو دلم را قرار نیست بیشم مجال صبر و سر انتظار نیست

دیوانه این چنین که منم در بلای عشق دل عاقبت نخواهد و عقلم به کار نیست

گر خواندنت مراد و گر راندن آرزوست آن کن که رای تست مرا اختیار نیست

ما را همین بسست که داریم درد عشق مقصود ما ز وصل تو بوس و کنار نیست

ای دل همیشه عاشق و همواره مست باش کان کس که مست عشق نشد هوشیار نیست

با عشق همنشین شو و از عقل برشکن کو را به پیش اهل نظر اعتبار نیست

هر قوم را طریقی و راهی و قبله‌ایست پیش عبید قبله به جز کوی یار نیست