غزل شمارهٔ ۲۰

مرا ز وصل تو حاصل به جز تمنا نیست خیال زلف تو بستن خلاف سودا نیست

وفا ز عهد تو میجست دوش خاطر من جواب داد که خود این متاع با ما نیست

بسی بگفتمت ایدوست هست رای منت دهان ز شرم فرو بسته‌ای همانا نیست

هزار بوسه ز لب وعده کرده‌ای و یکی نمیدهی و مرا زهرهٔ تقاضا نیست

چو دور دور رخ تست خاطری دریاب که کار بوالعجبیهای چرخ پیدا نیست

ز میهمان خیالت چو شرمسارم از آنک جز آب چشم و کباب جگر مهیا نیست

به طعنه گفتی کز ما دریغ داری جان مگر مگوی خدا را عبید از آنها نیست