غزل شمارهٔ ۱۹

ز سنبلی که عذارت بر ارغوان انداخت مرا به بیخودی آوازه در جهان انداخت

ز شرح زلف تو موئی هنوز نا گفته دلم هزار گره در سر زبان انداخت

دهان تو صفتی از ضعیفیم میگفت مرا ز هستی خود نیک در گمان انداخت

کمان ابروی پیوسته میکشی تا گوش بدان امید که صیدی کجا توان انداخت

ز دلفریبی مویت سخن دراز کشید لب تو نکتهٔ باریک در میان انداخت

عجب مدار که در دور روی و ابرویت سپر فکند مه از عجز تا کمان انداخت

ز سرّ عشق هر آنچ از عبید پنهان بود سرشک جمله در افواه مردمان انداخت