غزل شمارهٔ ۱۵

ما را ز شوق یار به غیر التفات نیست پروای جان خویش و سر کاینات نیست

از پیش یار اگر نفسی دور می‌شوم هر دم که می‌زنم ز حساب حیات نیست

در عاشقی خموشی و در هجر صابری این خود حکایتیست که در ممکنات نیست

رندی گزین که شیوهٔ ناموس و رنگ و بو غیر از خیال باطل و جز ترهات نیست

بگذار هر چه داری و بگذر که مرد را جز تَرک توشه، توشهٔ راه نجات نیست

از خود طلب که هر چه طلب می‌کنی ز یار در تنگنای کعبه و در سومنات نیست

دریوزه کردم از لب دلدار بوسه‌ای گفتا برو عبید که وقت زکات نیست