غزل شمارهٔ ۱۲

خوشا کسی که ز عشقش دمی رهایی نیست غمش ز رندی و میلش به پارسایی نیست

دل رمیدهٔ شوریدگان رسوایی شکسته‌ایست که در بند مومیایی نیست

ز فکر دنیی و عقبی فراغتی دارد خداشناس که با خلقش آشنایی نیست

غلام همت درویش قانعم کاو را سر بزرگی و سودای پادشایی نیست

مراد خود مطلب هر زمان ز حضرت حق که بر در کرمش حاجت گدایی نیست

به کنج عزلت از آن روی گشته‌ام خرسند که دیگرم هوس صحبت ریایی نیست

قلندریست مجرد عبید زاکانی حریف خواجگی و مرد کدخدایی نیست