غزل شمارهٔ ۱

بکشت غمزهٔ آن شوخ، بی‌گناه مرا فکند سیب زنخدان او به چاه مرا

غلام هندوی خالش شدم ندانستم کاسیر خویش کند زنگی سیاه مرا

دلم بجا و دماغم سلیم بود ولی ز راه رفتن او دل بشد ز راه مرا

هزار بار فتادم به دام دیده و دل هنوز هیچ نمی‌باشد انتباه مرا

ز مهر او نتوانم که روی برتابم ز خاک گور اگر بردمد گیاه مرا

به جور او چو بمیرم ز نو شوم زنده اگر به چشم عنایت کند نگاه مرا

عبید از کرم یار بر مدار امید که لطف شامل او بس امیدگاه مرا