اشعار پراکنده

رفتم به خرابات مغان سر بنهم من در قدم پیر مغان سر بنهم

چند در طلب پیر مغان می کوشم تا در کف او جام پیاپی نوشم

چون بخورم باده شوم مست ازو نیست شوم باز شوم هست از او

آنچه جان یابد از انفاس خوشت هر نفسی چونکه کس محرم آن نیست نگویم به کسی طعمه باز به گنجشک نشاید دادن سر عنقا نتوان گفت به پیش مگسی سر دریا به گهر گوی چه گویی با کف در چو بخشی به صدف بخش چه بخشی به خسی باور از من نکنی قصه دریای محیط ای که هرگز نشنیدی و ندیدی ارسی

در مطبح کاینات تار ابلیس است مستوجب لعن بی شمار ابلیس است روشن سازم که وضع هستی چون است حق گنج و جهان طلسم و مار ابلیس است