شمارهٔ ۱۷

غزلIraqi style
Not yet translated in Persian.

Original · Persian

شمارهٔ ۱۷

ای صفاتت حجاب چهره ذات ذات پاکت ظهور بخش صفات
آفتاب رخت چو تابان گشت منهدم شد ز نور او ظلمات
لب تو بر جهان مرده دمید نفسی زان بیافت حیات
آنجهان در خروش و جوش آمد پیش مهر رخ تو چون ذرّات
عالمی را چو نفی بود عدم لب جانبخش تو نمود اثبات
جنبش از توست جمله عالم را ورنه دارد عدم سکَون و ثبات
از چه شد عالمِ فقیر غنی گر نکردی برون ز گنج ذکوات
وانچه او آدمش همی دانند نسخه عالم است و مظهر ذات
مغربی آنچه عالمش خوانند عکس رخسار تست در مرآت