شمارهٔ ۱۴

مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراب از آن دو نرگس مست توام مدام خراب

مرا که زمزمه قول دوست در گوش است چه حاجت است آواز چنگ عود و رباب

فتاده بر رخ دلبر بطالع مسعود نخست چشم که بگشود چشم بخت از خواب

بدین صفت که منم مست ساقی باقی عجب که باز شناسم شراب را ز سراب

کسی که بیخبر از ِلذت و الم باشد نه از نعیم بود آگهیش نه ز عذاب

چو با وجود تو من هیچ نیستم از نیست بهیچ وجه مگردان رخ ک مشو در تاب

خطاب اگر نکنی با من این عجب نبود که سایه را نکند هیچ آفتاب خطاب

مجو ز مغربی آفتاب در طریقت عشق که کسی نجست ز مستان و عاشقان آداب