شمارهٔ ۷ - غزل

انت نسمه من صوب ارض الاحبه بطیب تحیات و عرف موده

تشیر لسیری نحو وادی الجنایه وتصبوا لمیلی صوب ارض رضیته

وادت امانات و حلت مقامها و عادت الی عود و مالت لرجعه

قعلت لها حال الرجوع الیهم و شوقی الیها مثل شوقی لجنه

ایا نسمه ان حبیب اعتاب فایق علی الناس فی حکم و عدل و حکمه

ففی بلغی منی الیهم تحییتی سلام علیکم من سلام و مومنه

انا خیر اولاد البحر البریه ساسعی الیکم سعی ساع مهر ولیه

بروحی و جسمانی و قلبی و جملتی الی حی احبابی و حربی و شیفتی