شمارهٔ ۶ - وله ایضا

ای به حکم تو اقتدا کرده تیغ خورشید در نفاذ و مضا

چرخ را در مقام حشمت تو باز مانده ز کار هفت اعضا

در شب حادثات خاطر تو همچو صبح است با یدبیضا

مهر تو در دل هنرمندان همچنان تشنگیست در رمضا

گرچه تقصیر بنده چندانست که برون شد ز حدّ استرضا

انقباض من اختیاری نیست کآدمی هست شهر بنده قضا

در توان یافت این قدر، زیراک در عبادات ممکنست قضا

اینهمه هست و چشم می دارم التفاتی ز تو به عین رضا

صبح صادق چو عذر روشن داشت انجم ازوی همی کنند اغضا

هست از انعام تو توقّع من اوّل اغضا و آنگهی امضا