شمارهٔ ۱۳ - ایضا له

مخدوم بزرگ، صدر منعم ای پایۀ تو ورای القاب

مظلومم و هیچ یاورم نیست کار من دلشکسته دریاب

من کد یه کنم به شعر و بخشش از من ببرد بزرگ اصحاب

این نیست کفایتی ولیکن ننگ سلفست و عار اعقاب

گر تو نرسی مرا بفریاد پس ما و شب دراز و محراب

دانم بکند عزیز وهّاب دفع ستم عزیز نهاب