شمارهٔ ۴

گل رَخت به باغ در فکندست وز چهره نقاب بر فکندست

بر راه صبا ز شکل غنچه صد صرّۀ پر ز زر فکندست

اسباب نشاط و عیش عالم نوروز به یک دگر فکندست

شد تشنه بخون لاله، سوسن زین روی زبان به در فکندست

چون نافهٔ مشک نارسیده لاله همه کوه و در فکندست

آمیخته خون و مشک با هم بی قیمت و بی‌خطر فکندست

آهوی رمیده گویی آنرا از ترس برهگذر فکندست

آب دهن سحاب نرگس در دیدهٔ بی‌بصر فکندست

بلبل ز قدوم گل در اطراف آوازۀ شور و شر فکندست

از آب سنان کشیده سوسن وز آتش گل سپر فکندست

ز اندیشه به خویشتن فرو شد تا بر رخ گل نظر فکندست

گویی همه شب شراب خوردست نرگس که چو مست سرفکندست

نی نی که ز شرم چشم یارم خود را بخراب در فکندست