شمارهٔ ۱۶

رخت از ماه و لبت از شکرست آنت ازین وینت از آن خوبترست

بر رخت بوسه کجا شاید داد؟ که نظر نیز محل نظرست

نه میان نیست میان تو ز لطف وین عجبتر که میان کمرست

تا لبت را نرسد چشم بدان در زبانها همه نام شکرست

بوسه یی از لب و دندان خوشت خون بهای دو جهان خوش پسرست

از چه ناشسته رخم می خوانی که رخم شسته بخون جگرست

بدکنی با من و گویم که مکن گوئیم نیکست، اینم بترست

با رخ و غمزۀ تو می سازم که گل و خارتو با یکدگرست