شمارهٔ ۳

با گیل دلبر گفتم که: ای جان تی دوست داریم، تی بنده فرمان

خندید چون گل و ز ناز می گفت : هینی خوآندی، هینی و ساکان

گفتم: غریبم و آنگاه عاشق می دا نپرسی مسکین غریبان؟

دل تی غلامی، جان تی کمینه خواوا و مفروش می دین و ایمان

قاسم، چه تی روز، وا کوخ و وا شو ناچار واخشت گیلان بگیلان