شمارهٔ ۸

تا پریشان نکند زلف ترا باد صبا متصور نشود حالت جمعیت ما

موکشان برد مرا عشق ز مسجد بکنشت الله الله،چه تفاوت، زکجا تا بکجا؟

هرچه در وصف توگفتند، زمه تا ماهی سخنی بود بنسبت ز سمک تا بسما

راست ناید بقلم، گرد و جهان شرح دهند تا قیامت صفت عشق من و حسن ترا

شاهد جان منی، پیش جمالت چون شمع دارم امشب هوس سوختن از سر تا پا

دوش گفتی که: در آیینه رخساره من بخدا می نگری؟ گفتم: آری بخدا

دل قاسم ز سر جان گرامی برخاست به وفاداری حسن تو، زهی حسن وفا!