بخش ۱

سکندر چو بر تخت بنشست گفت که با جان شاهان خرد باد جفت

که پیروزگر در جهان ایزدست جهاندار کز وی نترسد بدست

بد و نیک هم بگذرد بی‌گمان رهایی نباشد ز چنگ زمان

هرانکس که آید بدین بارگاه که باشد ز ما سوی ما دادخواه

اگر گاه بار آید ار نیم‌شب به پاسخ رسد چون گشاید دو لب

چو پیروزگر فرهی دادمان در بخت پیروز بگشادمان

همه زیردستان بیابند بهر به کوه و بیابان و دریا و شهر

نخواهیم باژ از جهان پنج سال جز آنکس که گوید که هستم همال

به درویش بخشیم بسیار چیز ز دارنده چیزی نخواهیم نیز

چو اسکندر این نیکویها بگفت دل پادشا گشت با داد جفت

ز ایوان برآمد یکی آفرین بران دادگر شهریار زمین

ازان پس پراگنده شد انجمن جهاندار بنشست با رای‌زن