شمارهٔ ۷

آنکه از عشق و طرب منع دل ما می کرد گل رخسار تو ای کاش تماشا می کرد

هر که میدید گل روی تو در طرف چمن کی نظر برگل و برلاله حمرا میکرد

یار اگر پرده گشا از رخ زیبا میشد خلق را از نگهی واله و شیدا می کرد

دل دیوانه سپردم به پری رخساری همچو مجنون که دل اندر سر لیلا میکرد

شور سودا زدگان بود ز زنجیر جنون دل چو یاد سر آن زلف چلیپا میکرد

سالها بود ز مژگان گهرا فشان اشراق دل چو آتشکده و دیده چو دریا می کرد