Elegies

وجود عاریتی دل درو نشاید بست همانکه مرهم جان بود دل به نیش بخست اگر جواهر ارواح در کشاکش نزع همی به عالم علوی رود ز عالم پست بر آب دیدهٔ مهجور هم ملامت نیست که شوق می‌بستاند عنان عقل از دست درخت سبز نمی‌بینی ای عجب در باغ که چون فرو دود آبش چو شاخ تر بشکست چگونه تلخ نباشد شب فراق کسی که بامداد قیامت درو توان پیوست جهان بر آب نهادست و زندگی بر باد بر آب و باد کجا باشد اعتماد نشست؟ چو لشکری که به گوش آیدش ندای رحیل که خیمه برکن و آخور هنوز خنگ نبست کمان عمر چهل سالگی و پنجه را به زور دست طبیعت شکسته گیر به شست گر انگبین دهدت روزگار غره مباش که باز در دهنت همچنان کند که کبست خدای عزوجل قبض کرد بندهٔ خویش تو نیز صبر کن ای بندهٔ خدای پرست جهان سرای غرورست و دیو نفس و هوا عفاالله آنکه سبکبار و بیگناه برست رضا به حکم قضا گر دهیم و گر ندهیم ازین کمند نشاید به شیرمردی رست بنفشه‌وار نشستن چه سود سر در پیش دریغ بیهده بردن بران دو نرگس مست گر آفتاب فرو شد هنوز باکی نیست تو را که سایهٔ بوبکر سعد زنگی هست

دردی به دل رسید که آرام جان برفت وان هر که در جهان به دریغ از جهان برفت شاید که چشم چشمه بگرید به های‌های بر بوستان که سرو بلند از میان برفت بالا تمام کرده درخت بلند ناز ناگه به حسرت از نظر باغبان برفت گیتی برو چو خون سیاووش نوحه کرد خون سیاوشان زد و چشمش روان برفت دود دل از دریچه برآمد که دود دیگ هرگز چنین نبود که تا آسمان برفت تا آتش است خرمن کس را چنین نسوخت زنهار از آتشی که به چرخش دخان برفت باران فتنه بر در و دیوار کس نبود بر بام ما ز گریهٔ خون ناودان برفت تلخست شربت غم هجران و تلخ‌تر بر سروقامتی که به حسرت جوان برفت چندان برفت خون ز جراحت به راستی کز چشم مادر و پدر مهربان برفت همچون شقایقم دل خونین سیاه شد کان سرو نوبرآمده از بوستان برفت خوردیم زخمها که نه خون آمد و نه آه وه این چه نیش بود که تا استخوان برفت هشیار سرزنش نکند دردمند را کز دل نشان نمی‌رود و دل‌نشان برفت چشم و چراغ اهل قبایل ز پیش چشم برق جهنده چون برود همچنان برفت لیکن سموم قهر اجل را علاج نیست بسیار ازین ورق که به باد خزان برفت ما کاروان آخرتیم از دیار عمر او مرد بود پیشتر از کاروان برفت اقبال خاندان شریف و برادران جاوید باد اگر یکی از خاندان برفت ای نفس پاک منزل خاکت خجسته باد تنها نه بر تو جور و جفای زمان برفت دانند عاقلان به حقیقت که مرغ روح وقتی خلاص یافت کزین آشیان برفت زنهار از آن شبانگه تاریک و بامداد کز تو خبر نیامد و از ما فغان برفت زخمی چنان نبود که مرهم توان نهاد داروی دل چه فایده دارد چو جان برفت شرح غمت تمام نگفتیم همچنان این صد یکیست کز غم دل بر زبان برفت سعدی همیشه بار فراق احتمال اوست این نوبتش ز دست تحمل عنان برفت حکم خدای بود قرانی که از سپهر بر دست و تیغ حضرت صاحبقران برفت عمرش دراز باد که بر قتل بی‌گناه وقتی دریغ گفت که تیر از کمان برفت

به اتّفاق، دگر دل به کَس نباید داد زِ خستگی که درین نوبت اتّفاق افتاد چو ماهِ دولتِ بوبَکرِ سَعد آفِل شد طلوعِ اَخترِ سَعدَش هنوز جان می‌داد امیدِ امن و سلامت، به گوشِ دل می‌گفت بقای سَعدِ ابوبکرِ سَعدِ زَنگی باد هنوز، داغ نخستین، درست ناشُده بود که دستِ جورِ زمان، داغِ دیگرش بِنْهاد نه آن دریغ که هرگز به دَر رَوَد از دل نه آن حدیث که هرگز بُرون شود از یاد عروسِ مُلک، نِکوروی‌دختری‌ست؛ وَلیک وفا نمی‌کند این سُست‌مِهر، با داماد نه خود سَریرِ سلیمان به باد رَفتی و بس که هرکجا که سَریری‌ست، می‌رَود بَر باد وجودِ خَلق، بَدَل می‌شود؛ وگرنه، زمین همان ولایتِ کِی‌خُسرو است و تور و قباد شنیده‌ایم که با جمله دوستی پیوست نگفته‌اند که با هیچ‌کس به عهد اِستاد چو طفل، با همه بازید و بی‌وفایی کرد عجب‌تر آن‌که نگشتند هیچ‌یک اُستاد بِدین خلاف ندانم که مُلکِ شیرین است ولی چه سود که در سنگ می‌کشد فرهاد؟ زِ مادر آمده بی‌گَنج و مُلک و خِیل و حَشَم هَمی رَوَند، چُنان‌ک آمدند مادرزاد روانِ پاکِ ابوبکرِ سَعدِ زَنگی را خدای پاک، به فضل و کَرَم، بیامُرزاد همه عمارتِ آرام‌گاهِ عُقبی کرد که اعتمادِ بقا را، نَشاید این بُنیاد اگر کسی به سِپَندارمُذ، نَپاشَد تُخم گدای خرمنِ دیگرکَسان بُوَد، مُرداد امید هست که روشن بُوَد بر او، شبِ گور که شمع‌دانِ مَکارم، زِ پیش بِفْرِستاد به روزِ عرضِ قیامت، خدای عَزَّوَجَل جزای خِیر دَهادَش، که دادِ خِیر بِداد بِکَرد و با تَنِ خود کرد، هرچه از انصاف همین قیاس بِکُن، گَر کسی کُنَد بی‌داد کَسان، حکومتِ باطل کنند و، پندارند که حُکم را همه‌وقتی مُلازِمَست نَفاذ هزار دولتِ سلطانی و خداوندی غلامِ «بندگی» و «گَردن از گُنَه آزاد» گَر آبِ دیده‌ی شیرازیان بپیوندد به یِک‌دِگَر، برود هم‌چو دِجله در بغداد ولی چه فایده از گَردشِ زمانه نَفیر نکرده‌اند شناسَندگان، زِ حق، فریاد اگر زِ بادِ خزان، گُل‌بُنی شکفته بِریخت بقای سَروِ روان باد و، سایه‌ی شِمشاد هنوز روی سلامت به کشور است وَعید هنوز پشتِ سعادت به مَسند است سَعاد کلاهِ دولت و صولت، به زورِ بازو نیست به هفت‌ساله دهد بَخت و دولت، از هفتاد به خدمتش سَرِ طاعت نَهَند، خُرد و بزرگ در آن قبیله که: خُردی، بُوَد بزرگ‌نَهاد قَمَر فرو شد و صبحِ دوم، جهان بِگْرِفت حیاتِ او به سر آمد؛ دوامِ عُمْرِ تو باد گُشایِشَت بُوَد اَر پَندِ بنده گوش کُنی که هرکه کار نَبَست این سخن، جهان نَگُشاد همان نصیحتِ جَدَّت که گفته‌ام، بِشِنُو که من نَمانم و، گفتِ مَنَت، بِمانَد یاد دِلی خراب مَکُن بی‌گُنَه، اگر خواهی که سال‌ها بُوَدَت خاندان و مُلک، آباد

به هیچ باغ نبود آن درخت مانندش که تندباد اجل بی‌دریغ برکندش به دوستی جهان بر که اعتماد کند؟ که شوخ دیده نظر با کسیست هر چندش به لطف خویش خدایا روان او خوش دار بدان حیات بکن زین حیات خرسندش نمرد سعد ابوبکر سعد بن زنگی که هست سایهٔ امیدوار فرزندش گر آفتاب بشد سایه همچنان باقیست بقای اهل حرم باد و خویش و پیوندش همیشه سبز و جوان باد در حدیقهٔ ملک درخت دولت بیخ‌آور برومندش یکی دعای تو گفتم یکی دعای عدوت بگویم آن را گر نیک نیست مپسندش هر آنکه پای خلاف تو در رکیب آورد به خانه باز رود اسب بی‌خداوندش

دل شکسته که مرهم نهد دگربارش؟ یتیم خسته که از پای برکند خارش؟ خدنگ درد فراق اندرون سینهٔ خلق چنان نشست که در جان نشست سوفارش چو مرغ کشته قلم سر بریده می‌گردد چنانکه خون سیه می‌رود ز منقارش دهان مرده به معنی سخن همی گوید اگرچه نیست به صورت زبان گفتارش که زینهار به دنیا و مال غره مباش بخواهدت به ضرورت گذاشت یک‌بارش چه سود کاسهٔ زرین و شربت مسموم دریغ گنج بقا گر نبودی این مارش بس اعتماد مکن بر دوام دولت دهر که آزمودهٔ خلق است خوی غدارش نظر به حال خداوند دین و دولت کن که فیض رحمت حق بر روان هشیارش سپهر تاج کیانی ز تارکش برداشت نهاد بر سر تربت کلاه و دستارش گرت به شهد و شکر پرورد زمانهٔ دون وفای عهد ندارد به دوست مشمارش دگر شکوفه نخندد به باغ فیروزی که خون همی رود از دیده‌های اشجارش چگونه غم نخورد در فراق او درویش که غم فزون شد و از سر برفت غمخوارش امیدوار وجودی که از جهان برود میان خلق بماند به نیکی آثارش از آب چشم عزیزان که بر بساط بریخت به روز باران مانست صفهٔ بارش نظر به حال چنین روز بود در همه عمر نماز نیم‌شبان و دعای اسحارش گمان مبر که به تنهاست در حظیرهٔ خاک قرین گور و قیامت بسست کردارش گرش ولایت و فرمان و گنج و مال نماند بماند رحمت پروردگار غفارش قضای حکم ازل بود روز ختم عمل دگر چه فایده تعداد ذکر و کردارش ولیک دوست بگرید به زاری از پی دوست اگرچه باز نگردد به گریهٔ زارش غمی رسید به روی زمانه از تقدیر که پشت طاقت گردون دو تا کند بارش همین جراحت و غم بود کز فراق رسول به روزگار مهاجر رسید و انصارش برفت سایهٔ درویش و سترپوش غریب بپوش بار خدایا به عفو ستارش به خیل خانهٔ کروبیان عالم قدس به گرد خیمهٔ روحانیون فرود آرش عدو که گفت به غوغا که درگذشتن دوست جهان خراب شود سهو بود پندارش هم آن درخت نبود اندرین حدیقهٔ ملک که بعد از این متفرق شوند اطیارش نمرد نام ابوبکر سعد بن زنگی که ماند سعد ابوبکر نامبردارش چراغ را که چراغی ازو فرا گیرند فرو نشیند و باقی بماند انوارش خدایگان زمان و زمین مظفر دین که قائمست به اعلاء دین و اظهارش بزرگوار خدایا به فر و دولت و کام دوام عمر بده سالهای بسیارش به نیک مردان کز چشم بد بپرهیزش به راستان که ز ناراستان نگه دارش که نقطه تا متمکن نباشد اندر اصل درست باز نیامد حساب پرگارش

آسمان را حق بود گر خون بگرید بر زمین بر زوال ملک مُستَعصِم امیرالمؤمنین ای محمد گر قیامت می‌برآری سر ز خاک سر برآور وین قیامت در میان خلق بین نازنینان حرم را خون خلق بی‌دریغ ز آستان بگذشت و ما را خون چشم از آستین زینهار از دور گیتی، و انقلاب روزگار در خیال کس نیامد کانچنان گردد چنین دیده بردار ای که دیدی شوکت باب‌الحرم قیصران روم سر بر خاک و خاقانان چین خون فرزندان عم مصطفی شد ریخته هم بر آن خاکی که سلطانان نهادندی جبین وه که گر بر خون آن پاکان فرود آید مگس تا قیامت در دهانش تلخ گردد انگبین بعد از این آسایش از دنیا نشاید چشم داشت قیر در انگشتری ماند چو برخیزد نگین دجله خونابست ازین پس گر نهد سر در نشیب خاک نخلستان بَطحا را کند در خون عجین روی دریا در هم آمد زین حدیث هولناک می‌توان دانست بر رویش ز موج افتاده چین گریه بیهودست و بیحاصل بود شستن به آب آدمی را حسرت از دل و اسب را داغ از سَرین نوحه لایق نیست بر خاک شهیدان زانکه هست کمترین دولت مر ایشان را بهشتِ برترین لیکن از روی مسلمانی و کوی مرحمت مهربان را دل بسوزد بر فراق نازنین باش تا فردا که بینی روز داد و رستخیز وز لحد با زخم خون‌آلوده برخیزد دفین بر زمین خاک قَدَمشان توتیای چشم بود روز محشر خونشان گلگونهٔ حوران عین قالب مجروح اگر در خاک و خون غلطد چه باک روح پاک اندر جوار لطف رب‌العالمین تکیه بر دنیا نشاید کرد و دل بر وی نهاد کاسمان گاهی به مهرست ای برادر گه به کین چرخ گردان بر زمین گویی دو سنگ آسیاست در میان هر دو روز و شب دل مردم طَحین زور بازوی شجاعت برنتابد با اجل چون قضا آمد نماند قوت رای رزین تیغ هندی برنیاید روز پیکار از نیام شیرمردی را که باشد مرگ پنهان در کمین تجربت بی‌فایده است آنجا که برگردید بخت حمله آوردن چه سود آن را که در گردید زین کرکسانند از پی مردار دنیا جنگجوی ای برادر گر خردمندی چو سیمرغان نشین ملک دنیا را چه قیمت حاجت اینست از خدای گو نگه دارد به ما بر ملک ایمان و یقین یارب این رکن مسلمانی به امن‌آباد دار در پناه شاه عادل پیشوای ملک و دین خسرو صاحبقران غوث زمان بوبکر سعد آنکه اخلاقش پسندیدست و اوصافش گزین مصلحت بود اختیار رای روشن‌بین او با زبردستان سخن گفتن نشاید جز به لین لاجرم در بَرّ و بحرش داعیان دولتند کای هزاران آفرین بر جانت از جان‌آفرین روزگارت با سعادت باد و سعدت پایدار رایتت منصور و بختت بار و اقبالت معین

غریبان را دل از بهر تو خونست دل خویشان نمی‌دانم که چونست عنان گریه چون شاید گرفتن که از دست شکیبایی برونست مگر شاهنشه اندر قلب لشکر نمی‌آید که رایت سرنگونست دگر سبزی نروید بر لب جوی که باران بیشتر سیلاب خونست دگر خون سیاووشان بود رنگ که آب چشمه‌ها عنابگونست شکیبایی مجوی از جان مهجور که بار از طاقت مسکین فزونست سکون در آتش سوزنده گفتم نشاید کرد و درمان هم سکونست که دنیا صاحبی بدعهد و خونخوار زمانه مادری بی‌مهر و دونست نه اکنونست بر ما جور ایام که از دوران آدم تاکنونست نمی‌دانم حدیث نامه چونست همی بینم که عنوانش به خونست بزرگان چشم و دل در انتظارند عزیزان وقت و ساعت می‌شمارند غلامان در و گوهر می‌فشانند کنیزان دست و ساعد می‌نگارند ملک خان و میاق و بدر و ترخان به رهواران تازی برسوارند که شاهنشاه عادل سعد بوبکر به ایوان شهنشاهی درآرند حرم شادی کنان بر طاق ایوان که مروارید بر تاجش ببارند زمین می‌گفت عیشی خوش گذاریم ازین پس، آسمان گفت ارگذارند امید تاج و تخت خسروی بود ازین غافل که تابوتش درآرند چه شد پاکیزه‌رویان حرم را که بر سر کاه و بر زیور غبارند نشاید پاره کردن جامه و روی که مردم تحت امر کردگارند ولیکن با چنین داغ جگرسوز نمی‌شاید که فریادی ندارند بلی شاید که مهجوران بگریند روا باشد که مظلومان بزارند نمی‌دانم حدیث نامه چونست همی بینم که عنوانش به خونست برفت آن گلبن خرم به بادی دریغی ماند و فریادی و یادی زمانی چشم عبرت‌بین بخفتی گرش سیلاب خون باز ایستادی چه شاید گفت دوران زمان را نخواهد پرورید این سفله رادی نیارد گردش گیتی دگر بار چنان صاحبدلی فرخ‌نژادی خردمندان پیشین راست گفتند مرا خود کاشکی مادر نزادی نبودی دیدگانم تا ندیدی چنین آتش که در عالم فتادی نکوخواهان تصور کرده بودند که آمد پشت دولت را ملاذی تن گردنکشش را وقت آن بود که تاج خسروی بر سر نهادی چه روز آمد درخت نامبردار که بستان را بهار و میوه دادی مگر چشم بدان اندر کمین بود ببرد از بوستانش تند بادی نمی‌دانم حدیث نامه چونست همی بینم که عنوانش به خونست پس از مرگ جوانان گل مماناد پس از گل در چمن بلبل مخواناد کس اندر زندگانی قیمت دوست نداند کس چنین قیمت مداناد به حسرت در زمین رفت آن گل نو صبا بر استخوانش گل دماناد به تلخی رفت از دنیای شیرین زلال کام در حلقش چکاناد سرآمد روزگار سعد بوبکر خداوندش به رحمت در رساناد جزای تشنه مردن در غریبی شراب از دست پیغمبر ستاناد در آن عالم خدای از عالم غیب نثار رحمتش بر سر فشاناد هر آن کش دل نمی‌سوزد بدین درد خدایش هم به این آتش نشاناد درین گیتی مظفر شاه عادل محمد نامبردارش بماناد سعادت پرتو نیکان دهادش به خوی صالحانش پروراناد روان سعد را با جان بوبکر به اوج روح و راحت گستراناد به کام دوستان و بخت فیروز بسی دوران دیگر بگذراناد نمی‌دانم حدیث نامه چونست همی بینم که عنوانش به خونست