بخش ۸ - حکایت

یکی را عسس دست بر بسته بود همه شب پریشان و دلخسته بود

به گوش آمدش در شب تیره رنگ که شخصی همی نالد از دست تنگ

شنید این سخن دزد مغلول و گفت ز بیچارگی چند نالی؟ بخفت

برو شکر یزدان کن ای تنگدست که دستت عسس تنگ بر هم نبست

مکن ناله از بینوایی بسی چو بینی ز خود بینواتر کسی