بخش ۹ - حکایت

یکی نان‌خورش جز پیازی نداشت چو دیگر کسان برگ و سازی نداشت

پراکنده‌ای گفتش ای خاکسار برو طبخی از خوان یغما بیار

بخواه و مدار از کس ای خواجه باک که مقطوع روزی بود شرمناک

قبا بست و چابک نوردید دست قبایش دریدند و دستش شکست

شنیدم که می‌گفت و خون می‌گریست که ای نفس، خودکرده را چاره چیست؟

بلا جوی باشد گرفتار آز من و خانه من‌بعد و نان و پیاز

جوینی که از سعی بازو خورم به از میده بر خوان اهل کرم

چه دلتنگ خفت آن فرومایه دوش که بر سفرهٔ دیگران داشت گوش