بخش ۸ - حکایت

یکی را ز مردان روشن ضمیر امیر ختن داد طاقی حریر

ز شادی چو گلبرگ خندان شکفت نپوشید و دستش ببوسید و گفت:

چه خوب است تشریف میر ختن وز او خوب تر خرقهٔ خویشتن

گر آزاده‌ای بر زمین خسب و بس مکن بهر قالی زمین بوس کس