شمارهٔ ۷ - در یاس از خلق و توکل به خدا

نماند هیچ کریمی که پای خاطر من ز بند حادثهٔ روزگار بگشاید

خیال بود مرا کان غرض که مقصود است حصول آن غرض از شهریار بگشاید

بدان هوس بر سلطان کامران رفتم که از عطای ویم کار و بار بگشاید

ز پیش شاه و وزیرم دری گشاده نشد مگر ز غیب دری کردگار بگشاید

عبید حاجت از آن در طلب که رحمت او اگر ببندد یک در هزار بگشاید