شمارهٔ ۲۲ - در حسرت بی پولی گوید

ای اقچه گرد روی کانی ای بی تو حرام زندگانی

ای راحت جان و قوت دل ای مایهٔ عیش و کامرانی

تا کی باشد عبید بی تو تن داده به عجز و ناتوانی