غزل

هنو گیتی نبد اج نیستی هست که بر یان و دلم چویان سرمست

نبد اج یان و دل نام و نشانی کوا یان من اویان عهد می‌بست

در آن عهدین که اویان بسته با من من اج اویان پیمان هیجه نشکست

نبد دستی و دامانی به گیتی که من نِج ناد دامان‌ هاژَرَه دست

من اج اویان کوا اهنامم آورد نَه اُم چهنام آمَن به خویشه ببست

مهر اج مهروانان میشه خوش بی نیجه رو، مهروانی کَستَه بی‌ کَست!

نه امروجی چِه ما پیوند  دَ ناد نه امرو اج دو گیتی دل چِِه ما رست

چِه ما دل اج کهان آن روژه ببْرَر اما دَناد یان آن روژه پیوست

چو خویشم مغربی آن روزه وَر خاست کوا اویان دمی وی خویشه بنشست