بخش ۱۴

چو خورشید شد بر سر کوه زرد نماند آن زمان روزگار نبرد

شب آمد یکی پردهٔ آبنوس بپوشید بر چهرهٔ سندروس

چو خورشید ازان کوشش آگاه شد ز برج کمان بر سر گاه شد

ببد چشمهٔ روز چون سندروس ز هر سو برآمد دم نای و کوس

چکاچاک برخاست از هر دو روی ز خون شد همه رزمگه جوی جوی

بیامد سبک قیصر از میمنه دو داماد را کرد پیش بنه

ابر میمنه پور قیصر سقیل ابر میسره قیصر و کوس و پیل

دهاده برآمد ز هر دو سپاه تو گفتی برآویخت با شید ماه

بجنبید گشتاسپ از پیش صف یکی باره زیر اژدهایی به کف

چنین گفت الیاس با انجمن که قیصر همی باژ خواهد ز من

چو بر در چنین اژدها باشدش ازیرا منش بابها باشدش

چو گشتاسپ الیاس را دید گفت که اکنون هنرها نباید نهفت

برانگیختند اسپ هر دو سوار ابا نیزه و تیر جوشن گذار

ازان لشکر الیاس بگشاد شست که گشتاسپ را برکند کار پست

بزد نیزه گشتاسپ بر جوشنش بخست آن زمان کارزاری تنش

بیفگندش از باره برسان مست بیازید و بگرفت دستش به دست

ز پیش سواران کشانش ببرد بیاورد و نزدیک قیصر سپرد

بیاورد لشکر به پیش سپاه به کردار باد اندر آمد ز راه

ازیشان چه مایه گرفت و بکشت بکشتند مر هرک آمد به مشت

چو رومی پس‌اندر هم‌آواز شد چو گشتاسپ زان جایگه باز شد

بر قیصر آمد سپه تاخته به پیروزی و گردن افراخته

ز لشکر چو قیصر بدیدش به راه ز شادی پذیره شدش با سپاه

سر و چشم آن نامور بوس داد جهان‌آفرین را همی کرد یاد

وزان جایگه بازگشتند شاد سپهبد کلاه کیان برنهاد

همه روم با هدیه و با نثار برفتند شادان بر نامدار