بخش ۱۲

بایوان شد و نامه پاسخ نوشت بباغ بزرگی درختی بکشت

نخست آفرین کرد بر کردگار کزو بود روشن دل و بختیار

خداوند ناهید و گردان سپهر کزویست پرخاش و آرام و مهر

سپهری برین گونه بر پای کرد شب و روز را گیتی آرای کرد

یکی را چنین تیره‌بخت آفرید یکی را سزاوار تخت آفرید

غم و شادمانی ز یزدان شناس کزویست هر گونه بر ما سپاس

رسید آنچ دادی بدین بارگاه اسیران و پیلان و تخت و کلاه

هیونان بسیار و افگندنی ز پوشیدنی هم ز گستردنی

همه آلت ناز و سورست و بزم بپیش تو زین سان که آید برزم

مگر آنکسی کش سرآید بپیش بدین گونه سیر آید از جان خویش

وزان رنج بردن ز توران سپاه شب و روز بودن به آوردگاه

ز کارت خبر بد مرا روز و شب گشاده نکردم به بیگانه لب

شب و روز بر پیش یزدان پاک نوان بودم و دل شده چاک چاک

کسی را که رستم بود پهلوان سزد گر بماند همیشه جوان

پرستنده چون تو ندارد سپهر ز تو بخت هرگز مبراد مهر

نویسنده پردخته شد ز آفرین نهاد از بر نامه خسرو نگین

بفرمود تا خلعت آراستند ستام و کمرها بپیراستند

صد از جعد مویان زرین کمر صد اسپ گرانمایه با زین زر

صد اشتر همه بار دیبای چین صد اشتر ز افگندنی هم چنین

ز یاقوت رخشان دو انگشتری ز خوشاب و در افسری بر سری

ز پوشیدن شاه دستی بزر همان یاره و طوق و زرین کمر

سران را همه هدیه‌ها ساختند یکی گنج زین سان بپرداختند

فریبرز با تاج و گرز و درفش یکی تخت زرین و زرینه کفش

فرستاد و فرمود تا بازگشت از ایران بسوی سپهبد گذشت

چنین گفت کز جنگ افراسیاب نه آرام باید نه خورد و نه خواب

مگر کان سر شهریار گزند بخم کمند تو آید ببند

فریبرز برگشت زان بارگاه بکام دل شاه ایران سپاه