بخش ۱۰

ازان پس چو آمد به‌خسرو خبر که پیران شد از رزم پیروزگر

سپهبد به‌کوه هماون کشید ز لشکر بسی گرد شد ناپدید

در کاخ گودرز کشوادگان تهی شد ز گردان و آزادگان

ستاره بر ایشان بنالد همی به‌بالینشان خون بپالد همی

ازیشان جهان پر ز خاک است و خون بلند اختر طوس گشته نگون

بفرمود تا رستم پیلتن خرامد به‌درگاه با انجمن

برفتند ز ایران همه بخردان جهاندیده و نامور موبدان

سر نامداران زبان برگشاد ز پیکار لشکر بسی کرد یاد

به رستم چنین گفت کای سرفراز بترسم که این دولت دیریاز

همی برگراید به‌سوی نشیب دلم شد ز کردار او پرنهیب

توی پروارنندهٔ تاج و تخت فروغ از تو گیرد جهاندار بخت

دل چرخ در نوک شمشیر تست سپهر و زمان و زمین زیر تست

تو کندی دل و مغز دیو سپید زمانه به مهر تو دارد امید

زمین گرد رخش ترا چاکر‌ست زمان بر تو چون مهربان مادر‌ست

ز تیغ تو خورشید بریان شود ز گرز تو ناهید گریان شود

ز نیروی پیکان کلک تو شیر به‌روز بلا گردد از جنگ سیر

تو تا برنهادی به‌مردی کلاه نکرد ایچ دشمن به ایران نگاه

کنون گیو و گودرز و طوس و سران فراوان ازین مرز کنداوران

همه دل پر از خون و دیده پرآب گریزان ز ترکان افراسیاب

فراوان ز گودرزیان کشته مرد شده خاک بستر به دشت نبرد

هرانکس کزیشان به جان رسته‌اند به کوه هماون همه خسته‌اند

همه سر نهاده سوی آسمان سوی کردگار مکان و زمان

که ایدر بیاید گو پیلتن به نیروی یزدان و فرمان من

شب تیره کاین نامه بر خواندم بسی از جگر خون برافشاندم

نگفتم سه روز این سخن را به کس مگر پیش دادار فریاد‌رس

کنون کار ز اندازه اندر گذشت دلم زین سخن پر ز تیمار گشت

امید سپاه و سپهبد به تست که روشن‌روان بادی و تن درست

سرت سبز باد و دلت شادمان تن زال دور از بد‌ِ بدگمان

ز من هرچ باید فزونی بخواه ز اسپ و سلیح و ز گنج و سپاه

برو با دلی شاد و رایی درست نشاید گرفت این چنین کار سست

به پاسخ چنین گفت رستم به شاه که بی تو مبادا نگین و کلاه

که با فر و برزی و با‌رای و داد ندارد چو تو شاه گردون به‌یاد

شنیده‌ست خسرو که تا کیقباد کلاه بزرگی بسر بر نهاد

به‌ایران به‌کین من کمر بسته‌ام به آرام یک روز ننشسته‌ام

بیابان و تاریکی و دیو و شیر چه جادو چه از اژدهای دلیر

همان رزم توران و مازندران شب تیره و گرزهای گران

هم از تشنگی هم ز راه دراز گزیدن در رنج بر جای ناز

چنین درد و سختی بسی دیده‌ام که روزی ز شادی نپرسیده‌ام

تو شاه نو آیین و من چون رهی میان بسته‌ام چون تو فرمان دهی

شوم با سپاهی کمر بر میان بگردانم این بد ز ایرانیان

ازان کشتگان شاه بی‌درد باد رخ بدسگالان او زرد باد

ز گودرزیان خود جگر خسته‌ام کمر بر میان سوگ را بسته‌ام

چو بشنید کیخسرو آواز اوی به رخ برنهاد از دو دیده دو جوی

بدو گفت بی‌تو نخواهم زمان نه اورنگ و تاج و نه گرز و کمان

فلک زیر خم کمند تو باد سر تاجداران به بند تو باد

ز دینار و گنج و ز تاج و گهر کلاه و کمان و کمند و کمر

بیاورد گنجور خسرو کلید سر بدره‌های درم بردرید

همه شاه ایران به رستم سپرد چنین گفت کای نامبردار گرد

جهان گنج و گنجور شمشیر تست سر سروران جهان زیر تست

تو با گرزداران زاولستان دلیران و شیران کابلستان

همی‌رو به کردار باد دمان مجوی و مفرمای جستن زمان

ز گردان شمشیر‌زن سی‌هزار ز لشکر گزین از در کارزار

فریبرز کاوس را ده سپاه که او پیش‌رو باشد و کینه‌خواه

تهمتن زمین را ببوسید و گفت که با من عنان و رکیب‌ست جفت

سران را سر اندر شتاب آوریم مبادا که آرام و خواب آوریم

سپه را درم دادن آغاز کرد به دشت آمد و رزم را ساز کرد

فریبرز را گفت برکش پگاه سپاه اندر آور به پیش سپاه

نباید که روز و شبان بغنوی مگر نزد طوس سپهبد شوی

بگویی که در جنگ تندی مکن فریب زمان جوی و کندی مکن

من اینک به کردار باد دمان بیایم نجویم بره بر زمان

چو گرگین میلاد کار آزمای سپه را زند بر بد و نیک رای

چو خورشید تابنده بنمود چهر بسان بتی با دلی پر ز مهر

بر آمد خروشیدن کرنای تهمتن بیاورد لشکر ز جای

پر اندیشه جان جهاندار شاه دو فرسنگ با او بیامد به‌راه

دو منزل همی‌کرد رستم یکی نیاسود روز و شبان اندکی